submenu

Home


doneerbutton

ANBI

TwitterGoogle BookmarksLinkedInRSS Feed

Nieuwsbrief

Bent u al geabonneerd op de Vajra nieuwsbrief?
aanmelden nieuwsbrief

 

content

Namaste!

Ik zit nu enkele weken in Nepal en er is een hoop gebeurd. Ongelofelijk, wat zijn er een hoop vrijwilligers voor ons werkzaam! Ze zaten gisteren allemaal in het Souvenir Guesthouse, het leek wel een Nederlandse enclave! Geweldig!



Henk Becker is me samen met Ram van het vliegveld komen halen, alle anderen zaten op dat moment in de bergen. Henk was speciaal gekomen om me bij te praten. We hebben een erg goede verstandhouding. Henk is inmiddels de medische adviseur van Stichting Vajra geworden. De volgende dag zijn we direct doorgegaan naar het dorp waar het laatste health camp werd gehouden. Daar waren Heleen, Joke, Maite, René, de twee studenten Remco en Anne Wietse en verder drie Nepalese dokters, health workers, verplegers en vele anderen. In totaal zijn er meer dan 4000 mensen onderzocht en bij elkaar hebben zo'n 300 mensen als vrijwilliger in de health camps voor ons gewerkt: in ieder dorp ongeveer 50, een min of meer vaste groep van Nepalese vrijwilligers van ongeveer 40 en 10 Nederlandse vrijwilligers. In ieder dorp was er een goede opvang geregeld in de vorm van slaapplaatsen en maaltijden. Het was erg gezellig en het was duidelijk dat de vrijwilligers (Nederlandse en Nepalese) er erg veel plezier in hadden. 's Avonds werd er nog lang gezongen. Overdag waren de kampen strak georganiseerd. Dat moest ook wel: op één dag waren er 900 patiënten, sommige urenlang gedragen in een mand. Het was de eerste keer dat er in dit gebied op deze schaal health camps georganiseerd werden. Er waren journalisten en het is verschillende keren op de radio en in totaal in acht kranten geweest.

Ook de Nepalese dokters waren onder de indruk. Ram en Dor, twee bestuursleden van Vajra Nepal, hebben echt een titanenklus geklaard en zeer professioneel werk geleverd! Ze hadden ook erg goed contact met alle betrokkenen.

Naast het onderzoeken werd er ook health education gegeven met behulp van posters, voedsel en, waar mogelijk, met video. Veel materiaal was afkomstig van de UNICEF. Het is duidelijk dat deze educatie misschien nog wel belangrijker is dan het onderzoeken. Het is moeilijk te accepteren dat je voor de ernstige gevallen weinig kunt betekenen, want in het veld zijn er geen ziekenhuismogelijkheden. Aan deze patiënten wordt de ernst wel duidelijk gemaakt en ze worden doorverwezen naar een andere plaats. Of ze dat ook werkelijk doen, is natuurlijk onduidelijk. Wel worden de allerernstigsten nog een keer opgeroepen ­ hierover verder meer.

De eerste fase is nu achter de rug. We hebben verschillende evaluaties en plenaire vergaderingen gehouden om plannen voor de tweede fase te maken. Joke, Heleen en Henk zijn nu terug naar Nederland. Ze zijn zo enthousiast, dat ze nu al hebben aangegeven dat ze in 2001 weer mee willen werken. De vier studenten gaan nu door, en Maite en René ook. Er zijn weer diverse vrijwilligers bijgekomen. Sytse helpt René om de school in Chulti af te maken; die wordt echt prachtig. Verder zijn er twee verpleegsters, Carolien en Inge, tropenarts Daniëlle en ingenieur Koert. Ik had ze in Nederland al ontmoet en omdat ze sowieso naar Nepal gingen heb ik met ze afgesproken dat we na de health camps in Nepal zouden kijken wat hun taak precies zou kunnen zijn. Met iedereen zijn nu nieuwe overeenkomsten en afspraken gemaakt.

De studenten Leo en Ernst zijn hard bezig met het aanleggen van waterleiding in een buitengewoon arm dorp. De meeste mensen hebben er alleen genoeg eten voor dezelfde dag en misschien de dag erna. Ook voor Nepalese omstandigheden is dit extreem. De andere twee studenten, Remco en Anne Wietse, bouwen nu met Koert in de vijf dorpen waar we de health camps hebben gehouden toiletten bij scholen. Die moeten als voorbeeld dienen in de dorpen. Maite geeft bij deze scholen voorlichting, samen met een health worker, over het waarom maar ook over het hoe van de latrines. In een dorp ontdekten we een toilet dat verstopt was geraakt. Wat bleek? De mensen waren gewend om hun billen met een steen af te vegen. Deze steen verdween dan in de latrine, die in korte tijd niet meer bruikbaar was... De toiletten worden door de dorpelingen gebouwd en voor 25% ook betaald. De studenten zorgen voor het ontwerp en de supervisie.

De verpleegsters en de tropenarts gaan in het ziekenhuis van Barhabise werken. De bedoeling is dat dit ziekenhuis uitgebreid gaat worden met een slaapzaal; die ontbreekt op dit moment. Alhoewel we al een Nepalese bank bereid hebben gevonden om mee te betalen willen we echter eerst een aantal andere dingen proberen te verbeteren. De tropenarts gaat nu de ernstigste patiënten terugroepen naar het ziekenhuis en kijken of de behandeling is aangeslagen en of we kunnen helpen met doorverwijzen. Hiervoor is echter nog wel geld nodig naast het geld van een Nepalese sponsor.

Goed nieuws is ook dat onze stichting geregistreerd gaat worden als lid van de Medical Association of Nepal. Hiermee krijgen we toegang tot een groep Nepalese artsen die meent dat ze een vrijwillige bijdrage moeten leveren aan de verbetering van de gezondheidssituatie in de bergen en het geeft ons meer armslag. Dat belooft wat voor de toekomst. Een Nepalese psychiater die dit jaar heeft meegewerkt gaat zich hiervoor inzetten. Hij had goed contact met Henk en heeft hem een avond uitgenodigd bij deze associatie. Henk gaat verdere plannen uitwerken. Hij staat nu overal te boek als de medical advisor from the Vajra Foundation. Ze zijn in Nepal dol op titels! In 2001 worden de kampen waarschijnlijk specialistischer en gericht op oog, oor en tand.

Er is nog meer te melden: over kitchen gardening, bee keeping, de vluchtelingen en de Merryland School maar hier houd ik het even bij. Ik ga nu lekker eten bij iemand van ons Nepalese bestuur. Als dat geen dal bhat wordt...?