submenu

Home


doneerbutton

ANBI

TwitterGoogle BookmarksLinkedInRSS Feed

Nieuwsbrief

Bent u al geabonneerd op de Vajra nieuwsbrief?
aanmelden nieuwsbrief

 

content

René werkte als vrijwilliger aan de bouw van de school in Chulti in het voorjaar van 2000



'Mijn 'slaapkamer' was gewoon een open zoldertje met een vloer van leem over bamboe heen gesmeerd. De muren waren ook met leem besmeerd en het dak bestond uit leiplaten, waar je in de nok zo doorheen kon kijken. Bij regen of hagel moest ik, naar gelang de windrichting, mijn bed naar een droger stukje verplaatsen.

De kindertjes zien bruin van de modder en de poep, zal ik maar zeggen. In korsten hangt het aan hun beentjes. Het lijkt wel een huidje van een hagedis, zoals dat frommelt en op leer lijkt. Daarbij hebben ze geweldige snotneuzen en piekharen van de klitten en de viezigheid. Hun kleertjes zijn in het geheel nog nooit gewassen, lijkt het wel, en hangen in vodden om hun lijf. Het hoort er gewoon bij om ongewassen naar bed te gaan na de hele dag (of maand!) met blote voeten door alle viezigheid te banjeren. De nieuwe watertap moet een gods-/hindoegeschenk zijn!

Afijn, de school is af: vlaggen in top, inclusief de Vajra van Stichting Vajra. Daar horen een zegening en een bloedoffer bij. Ik stelde mij deze keer niet beschikbaar: het bloed zat nog vers aan mijn scheenbeen, ik had al genoeg geofferd. Normaal keelt men een geit bij dit soort zaken, maar ik vond dat een kip wel voldoende was. Daar kwam dus een kip aangewandeld met een man aan een touwtje. Als er in Nepal iets aan een touwtje loopt of staat, weet je dat het zijn tijd gehad heeft. Het omgekeerde bleek waar: de kip moest bloeden voor het welzijn van de school, maar eerst werd ze gezegend. Handje rijst over haar koppie, beetje rood thikapoeder, een scheutje rakshi.'