submenu

Home


doneerbutton

ANBI

TwitterGoogle BookmarksLinkedInRSS Feed

Nieuwsbrief

Bent u al geabonneerd op de Vajra nieuwsbrief?
aanmelden nieuwsbrief

 

content

Anne Wietse werkte als student aan het bouwen van latrines in dorpen rondom Barhabise



'Remco Keijser en ik studeren gezondheidstechniek, die zich richt op de technische voorwaarden voor een goede gezondheid. In Nederland worden daartoe bijvoorbeeld rioleringen en waterleidingen aangelegd. In Nepal zijn zulke dure en waterverslindende oplossingen verre van denkbaar. Juist de uitdaging om met minimale middelen mensen te helpen die een aanzienlijke technische achterstand hebben, heeft mij gemotiveerd om drie maanden in Nepal mee te helpen met het werk van Vajra.

Ons bezoek aan het gebied en zijn inwoners tijdens de medische kampen van Stichting Vajra bood ons een goede indruk van wat gewenst en mogelijk is. Door literatuur over latrines en (eigen)wijsheid optimaal te combineren, zijn we mede met de hulp van Koert Huisman tot een ontwerp gekomen. De door ons ontworpen latrines moeten door robuustheid jaren kunnen functioneren en door simpelheid betrekkelijk eenvoudig kunnen worden nagebouwd.

Dat robuustheid een heel belangrijke eis is, bleek wel toen we op een bepaalde school informeerden waarom de enige aanwezige latrine op slot was. Het schoolhoofd legde ons uit dat bij gebrek aan water de scholieren stenen gebruikten om hun gat mee af te vegen. Na gebruik werden de stenen in de afvoer gegooid, waardoor de latrine al na enkele dagen gebruik niet meer functioneerde. Met moeite konden we uitleggen dat als 350 kinderen elke dag 5 minuten gebruikmaken van die ene latrine, die zo'n 29 uur per dag bezet zal zijn. Uiteindelijk hebben we voor elkaar weten te krijgen dat we bij deze school vier latrines hebben kunnen bouwen ­ voor Nederlandse begrippen overigens nog steeds belachelijk weinig.

Vanaf de eerste bouwdag hebben we een strakke planning gevolgd. Omdat we graag bij elke nieuwe bouwfase bij alle zeven scholen wilden komen kijken, moesten we vrijwel elke dag weer naar een ander dorp vertrekken. De eerste twee dorpen bijvoorbeeld liggen ongeveer vijf kwartier uit elkaar (te voet) en het derde dorp is ongeveer een uur met de bus richting Tibet en dan nog een goede drie kwartier de berg oplopen. Vergelijk je de situatie daar met Nederland, denk dan aan een bouwopzichter die in Utrecht kantoor houdt en met de auto bouwplaatsen in Eindhoven, Den Haag en Zwolle afgaat. Wij hadden wel het voordeel van geen files en zuivere berglucht met uitzicht op de besneeuwde bergtoppen van Tibet.

Toen we na ruim negen weken voor de laatste keer naar Kathmandu vertrokken, was de eerste latrine bijna af. Nu, eind 2000, zijn na het regenseizoen alle latrines in gebruik. Er bereiken ons enthousiaste berichten en er zijn veel scholen die graag eenzelfde latrine willen bouwen. Omdat we op zoveel plaatsen bouwvakkers en leraren hebben kunnen uitleggen hoe een latrine moet worden gebouwd en omdat we een Nepalees boekje hebben gemaakt met een stappenplan voor de bouw van latrines, moet het niet moeilijk zijn bij meer scholen te gaan bouwen. Hopelijk blijven de kinderen enthousiast en brengen ze dat over op hun ouders, zodat in de toekomst wellicht meer mensen thuis een privé-latrine gaan bouwen.

Voor een echte verbetering van de gezondheidssituatie van de mensen in het district Sindhupalchowk moet nog veel veranderen, maar de introductie van goede sanitaire voorzieningen is een begin. Ook in Nederland heeft de aanleg van drinkwatervoorzieningen en rioleringen de gemiddelde levensverwachting in honderd jaar tijd met vele jaren verhoogd, veel meer dan de gezondheidszorg. Om gezond te kunnen blijven moet de basale hygiëne op orde zijn, anders helpt er geen lieve dokter aan.'