submenu

Home


doneerbutton

ANBI

TwitterGoogle BookmarksLinkedInRSS Feed

Nieuwsbrief

Bent u al geabonneerd op de Vajra nieuwsbrief?
aanmelden nieuwsbrief

 

content

Koert werkte als vrijwilliger aan de bouw van de school in Maneshwara in het voorjaar van 2001



'In een pikdonker, piepklein klaslokaaltje van de school hadden we overleg met alle belangrijke mannen van het dorp. Dit bleken toch nog vijftig mannen te zijn! Snel werd duidelijk dat de uitbreiding echt noodzakelijk was.
In Nepalese dorpen wordt een mengsel van koeienpoep, stro en modder als specie voor het metselen van een muur gebruikt. Zolang het niet te nat wordt, werkt dit prima als plaksel. Omdat ik het niet verantwoord vond om deze muur een extra verdieping te laten dragen, moest de school voor een deel worden afgebroken en opnieuw met echte specie worden gemetseld. Dit is voor Nepalese begrippen erg kostbaar. Niet alleen het cement kost geld, maar ook het dragen van de zakken naar de bouwlocatie, in ons geval 500m of vier uur steil de berg op. Vervolgens moesten we beslissen welke constructie we zouden maken om de verdiepingsvloer en het dak te dragen. Onze keuze viel op houten spanten. Nadat we alles hadden besproken, kon er worden begonnen met de eerste werkzaamheden van de bouw.

Ik vertrok naar Kathmandu om alles naar de studenten door te mailen. Hierdoor konden hun ideeen in het definitieve ontwerp worden verwerkt. Drie dagen en veel heen en weer geemail later kwam ik terug in het dorp. Tot mijn verbazing was er een enorme bedrijvigheid. In totaal waren er vijftig mensen aan het werk. Enkelen onder hen waren het dak van de oude school eraf aan het slopen. Een groep was bomen aan het sjouwen (die werden vier uur lopen verderop gekapt en vervolgens hierheen gedragen). Een ander tweetal was bomen tot planken en balken aan het zagen. Vier mannen maakten van dit hout vervolgens weer ramen en kozijnen met slechts een hamer en een mes. Alles ging verbazingwekkend soepel. De dorpsbewoners waren gemotiveerd en gedreven.

Het meest verbaasde ik mij over hun vakbekwaamheid. Met eenvoudig gereedschap werd een school gebouwd: vier hamers, één handzaag, één pikhouweel, één schep, een troffeltje en een grote zaag.
Als vrijwilliger hoef je de Nepalees niet te leren bouwen, want dat kan hij. Maar je bent nuttig als ontwerper, bemiddelaar, kosten- en procesbewaker en adviseur. Gelukkig maar, want al heb ik dan vijf jaar lang civiele techniek in Delft gestudeerd, op praktische bouwvaardigheden ben ik er niet beoordeeld. Zo bleken we veel van elkaar te kunnen leren. Nepal, bedankt en tot ziens!'