submenu

Home


doneerbutton

ANBI

TwitterGoogle BookmarksLinkedInRSS Feed

Nieuwsbrief

Bent u al geabonneerd op de Vajra nieuwsbrief?
aanmelden nieuwsbrief

 

content

Jongeren die net als ik mensen uit de Derde Wereld hebben ontmoet, weten waarom je je voor ontwikkelingswerk blijft inzetten. In Kathmandu werden we op het vliegveld door Ramkaji en Dor afgehaald. We wisten toen nog niet dat de samenwerking met deze twee bestuursleden van Vajra Foundation Nepal een onuitputtelijke bron van energie en motivatie voor ons zou worden. In het internaat van de Merryland School kregen we een kamer op de etage van het gezin Dahal (de directeur), waar we ons thuis konden voelen.


De afstudeerstage bestond uit het lesgeven op school, hand- en spandiensten in het internaat, contact leggen met de Vajra-kinderen en het schrijven van een scriptie. Ik weet wel zeker dat wij die maanden de meest geliefde juffen waren. Bij onze bewegingslessen maakten we gebruik van de deelmethode: voorbereidende spelletjes om het samenspel te stimuleren, om de benodigde technieken aan te leren en spelenderwijs kennis te maken met de regels. In Nepal staat het totale spel op de voorgrond, het liefst met alle regels erop en eraan, waardoor de kinderen vaak niet begrijpen wat er gaat gebeuren.

Overigens waren de docenten slechts matig geïnteresseerd in onze manier van corrigeren. Ze weten dat wij in Nederland geen fysieke straffen meer mogen gebruiken, terwijl die in Nepal nog overal worden toegepast. Wij probeerden te laten zien dat je met praten en uitleggen vaak veel meer iets blijvends kunt bereiken.
Onze taken voor de Vajra-kinderen in het internaat waren het lesgeven over Nederland en het verbeteren van de Engelse uitspraak door middel van voorlezen. Menige avond zat groot en klein om me heen te luisteren naar "Roodkapje" en "De gelaarsde kat".

Vajra Nepal had geregeld dat we zoveel mogelijk kinderen thuis konden opzoeken. Met Damodar, een van de pienterste Vajra-leerlingen als gids, liepen we door de bergen van huis naar huis. Erg leuk was het bezoek aan de familie van Mukunda. Hij gaf me altijd het gevoel dat mijn aanwezigheid in het internaat en op school erg op prijs werd gesteld, en dat heb je best wel eens nodig. Een knuffel of een tekening deed me altijd erg goed. De Nepalese vriendelijkheid en de verse melk met klontjes zal ik nooit vergeten, maar ook de kippenvlooien niet!'