submenu

Home


doneerbutton

ANBI

TwitterGoogle BookmarksLinkedInRSS Feed

Nieuwsbrief

Bent u al geabonneerd op de Vajra nieuwsbrief?
aanmelden nieuwsbrief

 

content

Ons verblijf in Nepal betekende zes maanden wonen en werken in het Vajra hostel, het internaat dat Vajra in Kathmandu runt en waar zo'n dertig kinderen wonen, voornamelijk uit Sindhupalchowk. Ze hebben hier een huis gevonden van waaruit ze de kans krijgen om een toekomst op te bouwen.





Daniël en Geert met hostel kids



Het is weer zover: banda: een algehele staking, afgekondigd door één of andere partij. Soms is dit door studenten, maar zoals meestal en ook in dit geval door de Maoïsten. Vandaag is het de tweede dag en vrijwel de gehele Kathmandu vallei houdt zich eraan, dat wil dus zeggen dat er geen vervoer is en alle winkels dicht zijn. Ook onze geplande afspraken komen te vervallen, maar volgens de Nepali way weten we de planning flexibel in te vullen.



Opvallend is wel dat de vallei zich beetje bij beetje ontworstelt aan deze machtsgreep, want een dag geen centen betekent voor velen een dag minder eten. Sommige bussen rijden, enkele taxi's wagen zich op straat en de motorfietsen durven zich ook in kleine getale te vertonen. Weliswaar doen de meesten dit met afgeplakte kentekens uit angst voor represailles, maar het is een begin. Ondanks dat de Kathmandu vallei de sterkst bewaakte burcht van de overheid is en de Maoïsten hier weinig kracht hebben, kost het de vallei blijkbaar veel moeite om zich te verzetten.



Het dagelijkse leventje gaat rustig verder, de Nepalees is er ondertussen wel aan gewend en gaat rustig drie uur wandelen om op zo'n bestemming te komen. De sfeer op straat is dan ook heel aangenaam, apart maar ontspannen. De drukte van het verkeer wordt nu vervangen door een kleurrijke massa die over de straat deint. Ook in ons hostel gaat het verder. Het is nu eind december en de dag wordt volgens routine ingevuld, maar dan zonder naar school te gaan. Wij zijn net terug van het toeristenbureau om onze visa te verlengen. De overheid is een van de weinige organisaties die nu wel werkt. Zo’n banda is in dit opzicht een mooie gelegenheid om een dergelijke uitstap te doen aangezien er veel minder luchtvervuiling is. Bij terugkomst in ons huis, het hostel, treffen we de kinderen op het dakterras aan. Lekker in de zon, met de neus in de studieboeken, een goed alternatief voor de donkere en kille klaslokalen van de meeste scholen.



Didie ('zus'), de moeder van het hostel, zit ontspannen tussen de studerende kinderen te breien, terwijl de wiskundeformules en Engelse woordjes in het rond vliegen. Een prachtig schouwspel om te zien wat een heerlijke familie deze meute kinderen in de leeftijd van 5 tot 16 jaar vormt. In verhouding met Nederland komen al deze kinderen uit erbarmelijke omstandigheden en hier, in dit hostel, vormt het een warm nest waarin iedereen welkom is. Een familie van ruim dertig kinderen die altijd voor elkaar klaar staan, altijd iemand om op terug te vallen. In al die tijd hebben we nog geen kibbelend geluid waargenomen. Iedereen helpt elkaar waar dat nodig is, ze staan altijd voor elkaar klaar. De leraren en bestuursleden van Vajra kunnen zich aan andere taken wijden, want huiswerkhulp bieden de oudere kinderen. We zijn hier ondertussen drie maanden en van dag één heeft didie ons onder haar vleugels geschaard. Een heerlijk gevoel om hiervan deel uit te mogen maken.